ماچون زه دردیپای کشیدیم کشیدیم    امید زه هر کسکه بریدیم بریدیم

دل نیست کبوترکه چو برخاست نشی  از گوشه بامیکه پریدیم پریدیم

رم داد صیدخود از اغازغلط بود        حالا که رماندیو رمیدیم رمیدیم

کوی تو که باغ ارمروضه خلداست     انگاری که دیدم ندیدیم ندیدیم

صد باغ بهار استو صلایگل وگلشن     گر میوه یک باغ نچیدیم نچیدیم

سر تا به قدم تیغ دعاییمو تو غافل       هان واقف دم باش رسیدیم رسید

وحشی سبب دوری واین قسم سخن     ان نیست که ما هم نشنیدیم نشنید

همراه

تنها در بی چراغی شبها می رفتم

دست هایماز یاد مشعل تهی شده بود

همه ستاره هایم به تاریکی رفته بودند

مشت من ساقه خشک تپش ها را می فشرد

لحظه از طنین ریزش پیوند پر بود

تنها می رفتم می شنوی تنها؟

من از شادابیباغ زمرد کودکی براه افتاد بودم

ایینه انتظار تصویرم را می کشیدند

در ها عبور غم ناک مرا می چستند

 اب؟؟؟؟

اب را گل نکنیم؟

در فرو دست انگاری کبوتری می خورد اب.

یا که در بیشه دورسیره ای پر می شود

یا در ابادی کوزه ای پر می گردد

اب را گل نکنیم

شاید این اب روان پای سپیداری تا فرو شود اندو دلی

دست در ویشی شاید نان خشکیده فرو برده در اب

زن زی

روی زیبا دوبار شد

چه گوارا این اب

چه زلال این رود

مردم بالا دست چه صفایی دارند

چشمه هایشان جوشان گاوهایشان شیر افشان باد

من ندیدم دهشان

بی گمان پای چیرهایشان جای پای خداست

ماهتاب ان جا می گند روشن پهنای کلام

بی گمان در بالا دست چینه کوتاه است

مردمش می داند که شقایق چه گل ایست

بی گمان انجا ابی ابی است

غنچها می شکفند اهل ده با خبرند

چه دهی باید باشد

کوچه باغش پر موسیقی باد

مردمان سر رود اب می فهمند

گل نگردش ما نیز

اب را گل نکنیم

 با امد لب رود

اب را گل نکنیم